FꓤANCISCO JAVIER ЯODRÍGUEZ AMOЯÍN

Anekdotas o lapsus na razón.

Mostrando entradas con la etiqueta Chato Galante. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Chato Galante. Mostrar todas las entradas

29 mar 2021

Lapso.

En recuerdo de Chato Galante (27 abril 1948-29 marzo 2020), luchador antifranquista, en el primer aniversario de su ausencia.
Siempre me ha resultado asombrosa la percepción que tenemos del paso del tiempo, dependiendo de la edad y del momento en que nos encontremos. Existe una relación misteriosamente inversa que nos provoca la sensación de ir a la contra de un ritmo temporal que no nos concierne: en la infancia, con la energía desbordada, nada parece llegar porque todo es eterno; pero cuando sumamos una edad en que precisamos de más lentitud, cada momento que pasa es un suspiro al borde del abismo.
Muchos coinciden cuando hablan del año transcurrido, de marzo a marzo, en cómo se nos paró el tiempo. Pero el tiempo no se detiene, nunca lo hace. Somos nosotros los que hemos tenido, necesariamente, que parar algunas de nuestras acciones; se han quedado suspendidos muchos de nuestros deseos; se ha bloqueado buena parte de nuestra ilusión; y, sin duda alguna, hemos colapsado irremediablemente con las pérdidas cercanas a nuestro corazón.
Chato, hoy hace un año de tu muerte. No fue una partida, ni una marcha, ni un viaje, fue tu muerte, con toda la inmensidad de su significado y de la ausencia que dejaste. El tiempo no se paró ese 29 de marzo de 2020 para el resto del mundo, pero para la gente que te quería, que te quiere, el tiempo se detuvo con un golpe seco, incomprensible y doloroso. Nuestros pensamientos, sentimientos y emociones se quedaron ese día anclados solo en ti: pensando en tu vida y en tu inagotable entusiasmo en la lucha por la Justicia; sintiendo como propio el sufrimiento que debiste pasar en esos últimos días en el hospital; emocionándonos con el recuerdo de la última vez que estuvimos contigo, haciendo planes, organizando actos, proyectando un futuro más libre, más justo, de todas y todos, compartiendo charla, vino o setas empanadas.
Más tarde, no sé si poco o mucho después, las manecillas del reloj volvieron a moverse, con un esfuerzo titánico, despacio, con un ruido infame de mecanismo oxidado. Conseguimos recuperar algunas acciones, deseos e ilusiones, aunque al corazón todavía le cuesta salir de su colapso. Incluso logramos avances en la labor que compartíamos contigo. Todo siguió pero ya sin ti, y nunca de la misma manera.
Este año ha podido transcurrir deprisa según unos; despacio, creen otros; o desesperadamente lento en opinión de muchos. Pero sin duda alguna, y de forma inevitable, algo se nos quedó estancado ese 29 de marzo de 2020.
Hay seres que fluctúan con los vaivenes del viento enloquecido, del aire veleta o de la brisa oportunista; hay otros, como tú, que se mantienen robustos, coherentes y firmes incluso frente a huracanes. Son los seres que no se dejan llevar, son los que marcan el ritmo, y cuyo recuerdo se mantiene lleno de dignidad, a pesar de la vida, a pesar de la muerte, y a pesar del paso del tiempo.
Soledad Luque Delgado
Presidenta de la asociación Todos los niños robados son también mis niños.
Amiga y compañera de activismo de Chato Galante en la Coordinadora estatal de apoyo a la Querella argentina contra los crímenes del franquismo -CeAqua.

28 mar 2021

Retransmisión en directo en Facebook: En Recuerdo a Chato Galante.

Retransmisión en directo en Facebook, el lunes 29 de marzo a las 19 horas.
Sociedad civil como motor de lucha contra la impunidad del franquismo..
En Recuerdo a Chato Galante.

27 mar 2021

Chato Galante: imágenes para el recuerdo.

Manuel Blanco Chivite. LQS. Marzo 2021
Conocí tarde a Chato Galante. Había oído hablar de él y quizás él había oído hablar de mí, en aquéllos tiempos de clandestinidades y transiciones para que todo siga igual, pero nuestras trayectorias no coincidieron hasta poco después de haberse constituido la Asociación de La Comuna, en la que nos encontramos o reencontramos un nutrido grupo de veteranos y veteranas de la lucha antifranquista, hombre y mujeres que supimos de represiones, torturas, cárceles y muerte.
Fue hacia finales del 2011. En Chato Galante encontré a un militante empeñado e inteligente, con una gran capacidad de trabajo y un agudo sentido táctico, que le convirtieron en una figura imprescindible del movimiento por la Memoria Histórica y en un importante motor de la Querella Argentina contra los Crímenes del Franquismo, recurso al que tuvimos que recurrir dada la impunidad blindada y la defensa a ultranza que los gobiernos y la judicatura españolas dieron a la dictadura y a sus servidores y beneficiarios más repugnantes.
En abril y mayo del 2012, formamos parte, junto a Josu Ibargutxi y Sabin Arana (también fallecido y recordado y con quien coincidí en la cárcel de Carabanchel en 1970) de la primera delegación de La Comuna y de la Asociación hermana Goldatu que viajó a Buenos Aires para prestar declaración ante la jueza María Servini. En el mismo viaje, la abogada Doris Benegas contó con nuestro apoyo y declaración ante la jueza para llevar adelante una querella por el asesinato de Xosé Humberto Baena, fusilado el 27 de septiembre de 1975. A continuación, vendría una intensa etapa de trabajos, actividades públicas, entrevistas institucionales, preparación de querellas, presencia en centros de estudio, manifestaciones… que llenaron los últimos y muy fructíferos años de vida de Chato Galante.
Las fotos que extraigo de mi pequeño archivo particular y que son desconocidas o muy poco conocidas más allá del ámbito de la amistad y el activismo en el que estuvimos presentes, han sido seleccionadas con la intención de mostrar uno de los aspectos más humanos de nuestro ya desaparecido amigo: su buen talante, su compañerismo y hasta su sentido del humor. Con Chato Galante no solo milité, viajé, y compartí activismos, con Chato Galante viví, como muchas otras personas, buenos momentos, momentos en que, pese a la seriedad y el dramatismo que la lucha por la Memoria del antifranquismo trae inevitablemente consigo, también hubo espacio para la sonrisa.

26 mar 2021

Homenaje a Chato Galante, incansable luchador por la Justicia: La lucha que te debemos.



Hace un año perdimos a nuestro querido amigo y compañero José María “Chato” Galante, esta maldita pandemia se lo llevo de nuestro lado definitivamente, una pérdida que hemos tenido que aguantar individualmente, pues hasta ahora ni siquiera hemos podido juntarnos, como es debido, para consolarnos mutuamente por esta dolorosa ausencia.
En este año también supimos de la muerte de uno de sus torturadores, Antonio González Pacheco, torturador franquista que no fue juzgado por crímenes contra la humanidad, pese a estar reclamado por la justicia argentina, y tener interpuestas, en los juzgados de Madrid, múltiples querellas por torturas, entre ellas una de Chato.
También en este año, en septiembre, Martín Villa, una de las caras más conocidas de la Dictadura franquista, tuvo que ir a declarar en la Embajada argentina de Madrid, a requerimiento de la jueza María Servini, por varios crímenes franquistas, en concreto por los asesinatos de cinco trabajadores el 3 de Marzo en Vitoria y por los asesinatos de Arturo Ruiz en Madrid y Germán Rodríguez en Pamplona. Chato había sido uno de los principales impulsores de la Querella Argentina.
En septiembre del año pasado, el Consejo de Ministros aprobó el anteproyecto de ley de Memoria Democrática, iniciativa gubernamental que trata de dar respuesta a la creciente exigencia de cientos de asociaciones memorialistas, para acabar con la impunidad de los responsables de los crímenes franquistas. Sin lugar a dudas Chato fue uno de los principales y reconocidos impulsores del movimiento memorialista, por la verdad, la justicia y la reparación y en su memoria haremos todo lo posible para que de una vez por todas las leyes permitan y obliguen a condenar la Dictadura Franquista y sus responsables sean llevados ante la justicia nacional e internacional por los delitos de Lesa Humanidad cometidos en el Estado español durante más de 40 años. Se lo debemos a los cientos de miles de víctimas del franquismo y a nuestro querido y admirado José María “Chato” Galante.


24 mar 2021

Sociedad civil como motor de lucha contra la impunidad del franquismo.

Chato Galante nos enseñó que sin la sociedad civil, sin la lucha desde abajo, es casi imposible acabar con las injusticias. Contamos con la presencia de Luis Suárez- Carreño (miembro de La Comuna), de Fabián Salvioli (relator especial para la Verdad, Justicia y Reparación y Garantías de No Repetición de Naciones Unidas) , con Jacinto Lara (coordinador jurídico de las querellas en el Estado español y CEAQUA), Jesús Rodríguez (miembro de La Comuna desde sus orígenes) , Olga Rodríguez (periodista especialista en memoria y en internacional) , Almudena Carracedo y Robert Bahar (directores de "El Silencio de Otros").



22 jul 2019

Acto contra a impunidade San Simón 2019

Vítimas do franquismo esixen en San Simón que o estado cumpra os tratados internacionais e acate a non prescrición dos delitos de lesa humanidade

A escritora e xornalista Ana Cabaleiro, condutora do acto, lembrou que o que non se xulga e se condena non é amnistiado, senón fica impune.
Chato Galante, unha das persoas qeu denunciou en Bos Aires as torturas de Billy el Niño, agradeceu o apoio de Galiza á querela arxentina.
O acto organizado pola Iniciativa Galega pola Memoria homenaxeou a Darío Rivas e a guerrilleira Chelo Rodríguez, que finaron este ano

“O que non se xulga e se condena non pode ser perdoado, non se pode amnistiar un delito que non foi cometido (…)No referente aos crimes franquistas, cando falamos de amnistía, en realidade do que estamos a falar é de impunidade”. A denuncia realizouna a escritora Ana Cabaleiro no encontro nacional que os colectivos pola memoria celebraron este domingo en San Simón no só para render homenaxe ás vítimas e ás súas familias senón tamén para reivindicar o fin desa impunidade que, lembrou Cabaleiro, “ lonxe de ser derogada e revertida desde os poderes institucionais correspondentes, de tanto manterse no tempo chegou a propiciar, nos últimos anos, o envalentonamento dos reaccionarios e herdeiros da ditadura, que pugnan por seguir impoñendo e lexitimando o seu ideario de represión e espolio”.

No ano en que se cumpren oitenta do fin da guerra civil en España e dez desde que “a sociedade civil” a través da Iniciativa Galega pola Memoria, tomou as rendas da organización da homenaxe ante a desidia da administración autonómica, Cabaleiro esixiu tamén no nome de todos os colectivos que a conforman “a regulación da apoloxía do franquismo como delito e a prohibición de toda exaltación do mesmo”.

Lembrou na súa intervención como condutora do acto central celebrado ás doce do mediodía, que neses oitenta anos “ escribiuse coa tinta dunha ditadura, coa tinta dunha transición á democracia falsamente cualificada como ‘pacífica e modélica’, e coa tinta dunha Lei de Amnistía, ignominiosa e insultante, que baixo o cínico argumento de non reabrir feridas derivou nunha impunidade efectiva de todos os crimes cometidos desde o golpe de Estado de 1936 ata a promulgación desta lei en 1977. A historia destes 80 anos foi escrita, polo tanto, coa tinta do silenciamento, do ocultamento e, mesmo, da negación do terror que asolagou este país”.

Derogar esa lei para acabar coa impunidade foi o clamor da xornada, protagonizada polas propias vítimas. Chato Galante, torturado por Antonio González Pacheco, Billy el Niño e un dos asinantes da querela arxentina, desprazouse desde Madrid para reivindicar na illa o dereito á xustiza universal e para lembrar que Galiza foi unha zona “especialmente castigada” polo que “ademais dos acenos de recoñecemento precisa de accións que garantan os principios de verdade, xustiza e reparación para todas as persoas que sufriron crimes de lesa humanidade, que nunca poden prescribir”. Galante foi precedido na palabra por Celso López, membro da Asamblea Republicana de Vigo, que tras lembrar a recente adhesión do movemento galego á coordinadora de apoio á querela (CeAqua) reclamou que o estado aplique os tratados internacionais subscritos no ámbito xudicial que recollen a non prescrición dos delitos de lesa humanidade e polo tanto a imposibilidade de amnistialos.

Pola súa parte, o investigador Moncho Ermida lembrou que “tamén na Galiza temos moitos Billy el Niño” e instou ao movemento memorialístico a “poñer riba da mesa” os nomes das persoas que participaron en torturas, sobre todo nos últimos anos da ditadura e na transición. El mesmo recitou algúns mentres que Elvira Cienfuegos, compoñente da asociación cultural O Galo de Compostela, deu lectura a un texto emotivo e arrepiante, no que un ex traballador de Citröen torturado naquel tempo daba consellos precisos aos seus camaradas sobre como resistir aos golpes. Un histórico texto que foi traducido ao euskera e utilizado por agrupacións antifranquistas de todo o territorio español.

O acto, que contou coa actuación musical de Lucía César Veloso, serviu como homenaxe ao promotor da querela, Darío Rivas, e á guerrilleira antifranquista Chelo Rodríguez, finados este ano. Tamén para amosar o respaldo ao investigador Carlos Babío, denunciado polos Franco, que, finalmente non puido desprazarse á illa, tal como estaba previsto.

San Simón, 21 de xullo de 2019

 
inicio